Fjlpqce

អត្ថបទនេះ ត្រូវការបកប្រែ ទៅជាភាសាខ្មែរ។ អត្ថបទនេះត្រូវបានសរសេរជាភាសាផ្សេង ដែលមិនមែនជាភាសាខ្មែរ។ បើសិនជាអត្ថបទទុកសម្រាប់អ្នកអានមកពី សហគមន៍នៃភាសាមួយនេះ វាគួរតែចែកចាយទៅវិគីភីឌាជាភាសានោះ. សូមមើល បញ្ជីនៃគម្រោងវិគីភីឌាទាំងអស់។ សូមមើល ច្រកចូលអត្ថបទនេះ លើក្រុមទំព័រដែលត្រូវការបំណកប្រែទៅជាភាសាខ្មែរ ដើម្បីពិភាក្សា ។ ប្រសិនបើ អត្ថបទមិនត្រូវបានសរសេរជាភាសាខ្មែរឡើងវិញទេ ក្នុងរយៈពេលពីរអាទិត្យទៀត អត្ថបទនឹងត្រូវចុះបញ្ជីដើម្បីលុបចោល និង/ឬ ប្ដូរវាទៅកាន់វិគីភីឌាជាភាសាដើមរបស់វាវិញ ។ បើសិនជាលោកអ្នក គ្រាន់តែចង់បិទស្លាកទំព័រនេះត្រូវការបំណកប្រែ សូមបញ្ចូល {{អាទេស.:ត្រូវការបកប្រែ | ទំ. = ក្រុម​ភាសា​ថៃកៈដៃ | ភាសា = មិនស្គាល់ | ផ្ដល់យោបល់ = }} ~~~~ ទៅខាងក្រោម នៃផ្នែក នៃក្រុមទំព័រនេះត្រូវការបំណកប្រែទៅជាភាសាខ្មែរ ។

ផែនទី​នេះ​បង្ហាញ​តំបន់​ដែល​និយាយ​ភាសា​មួយ​ក្នុង​ក្រុម​ភាសា​ថៃកៈដៃ

กระ   คำ-สุย   เบ   ไหล

ไตเหนือ   ไตกลาง   ไตตะวันตกเฉียงใต้

ក្រុម​ភាសា​ថៃកៈដៃ หรือรู้จักกันในนามหรือ กะได หรือ กระได เป็นตระกูลภาษาของภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และตอนใต้ของประเทศจีน ในช่วงแรก ตระกูลภาษาไทกะไดเคยถูกกำหนดให้เป็นอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต แต่ปัจจุบันได้แยกมาเป็นอีกตระกูลภาษาหนึ่ง และยังมีผู้เห็นว่าตระกูลภาษาไท-กะไดนี้มีความสัมพันธ์กับตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน โดยอยู่ในกลุ่มภาษาที่เรียกว่า "ออสโตร-ไท" หรือจัดเป็นตระกูลภาษาใหญ่ออสตริก

Roger Blench ได้กล่าวว่า ถ้าข้อจำกัดของความเชื่อมต่อของตระกูลภาษาออสโตร-ไทมีความสำคัญมาก แสดงว่าความสัมพันธ์ทั้งสองตระกูลอาจไม่ใช่ภาษาที่เป็นพี่น้องกัน กลุ่มภาษากะไดอาจเป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่อพยพจากฟิลิปปินส์ไปสู่เกาะไหหลำ แล้วแพร่สู่จีนแผ่นดินใหญ่ ในขณะที่สาขาไดของภาษากลุ่มกะไดมีการปรับโครงสร้างใหม่โดยได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาม้ง-เมี่ยนและภาษาจีน

ข้อเสนอของ Laurent Sagart ได้กล่าวว่าภาษาไท-กะไดดั้งเดิมได้เกิดขึ้นในยุคต้นของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนที่อาจจะอพยพกลับจากทางตะวันตกเฉียงเหนือของไต้หวันไปยังชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน หรือจากจีนไปไต้หวันและเกิดการพัฒนาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนบนเกาะนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนและไท-กะไดอาจจะอธิบายได้จากคำศัพท์ที่ใกล้เคียงกัน คำยืมในยุคก่อนประวัติศาสตร์และอื่นๆที่ยังไม่รู้ นอกจากนั้นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนอาจจะมีความสัมพันธ์กับตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ซึ่งมีจุดเริ่มต้นในบริเวณชายฝั่งของจีนภาคเหนือและภาคตะวันออก

ความหลากหลายของตระกูลภาษาไท-กะไดในทางตอนใต้ของประเทศจีนบ่งบอกถึงมีความสัมพันธ์กับถิ่นกำเนิดของภาษา ผู้พูดภาษาสาขาไทอพยพจากตอนใต้ของจีนลงทางใต้เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้แต่ครั้งโบราณ เข้าสู่ดินแดนที่เป็น ประเทศไทย และ ลาวบริเวณนี้เป็นบริเวณที่พบผู้พูดภาษาในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก

ภาษาในตระกูลภาษาไท-กะได[កែប្រែ]

ตระกูลภาษาไท-กะไดประกอบด้วยกลุ่มภาษาที่จัดแบ่งไว้ 5 สาขา ดังนี้

• กลุ่มภาษากระ (อาจเรียกว่า กะได หรือ เก-ยัง)
• กลุ่มภาษาคำ-สุย (จีนแผ่นดินใหญ่ อาจเรียกว่า ตง-สุย)
• กลุ่มภาษาไหล (เกาะไหหลำ)
• กลุ่มภาษาไต (จีนตอนใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)
• ภาษาอังเบ (เกาะไหหลำ อาจเรียกว่า ภาษาเบ)

การจัดแบ่งนี้ใช้พื้นฐานจากคำศัพท์จำนวนมากที่ใช้ร่วมกัน สาขาคำ-สุย เบ และไต มักถูกจัดให้อยู่รวมกัน (ดูเพิ่มที่กลุ่มภาษาคำ-ไต) อย่างไรก็ตามการจัดแบ่งเช่นนี้มีความเห็นที่โต้แย้ง ด้วยสาเหตุว่าอาจเป็นการแทนที่คำในสาขาอื่น และความคล้ายเชิงสัณฐานวิทยาได้แนะนำให้จัดสาขากระกับคำ-สุย เป็นกลุ่มกะไดเหนือทางหนึ่ง และสาขาไหลกับไต เป็นกลุ่มกะไดใต้อีกทางหนึ่ง ดังภาพ ตำแหน่งของภาษาอังเบในข้อเสนอดังกล่าวไม่ได้ถูกพิจารณาไปด้วย ទំព័រគំរូ:Clade ชื่อ "ไท-กะได" มาจากการจัดแบ่งตระกูลภาษาออกเป็นสองสาขาคือ ไต กับ กะได ซึ่งเลิกใช้แล้ว กลุ่มภาษากะไดเช่นนี้ถ้ามีกลุ่มภาษาไตอยู่ด้วยจึงจะหมายถึงกลุ่มที่ถูกต้อง ในบางบริบทคำนี้อ้างถึงตระกูลภาษาทั้งหมด แต่บางบริบทก็หมายถึงกลุ่มภาษากระภายใต้ตระกูลภาษานั้น

กลุ่มภาษาไหล[កែប្រែ]

• ภาษาเจียมาว (Jiamao) เจียมาว (ไหหลำ)
• ภาษาไหล (Hlai) (ไหหลำ)

กลุ่มภาษากระ[កែប្រែ]

• Yerong (จีนแผ่นดินใหญ่)
• ภาษาเกลาว (Gelao) (เวียดนาม)
• ภาษาลาติ (Lachi หรือ Lati) (เวียดนาม)
• ภาษาลาติขาว (White Lachi) (เวียดนาม)
• ภาษาปู้ยัง (Buyang) (จีนแผ่นดินใหญ่)
• ภาษาจุน (Cun) (ไหหลำ)
• ภาษาเอน (En) (เวียดนาม)
• ภาษากวาเบียว (Qabiao) (เวียดนาม)
• ภาษาลาคัว (Laqua) (เวียดนาม)
• ภาษาลาฮา (Laha) (เวียดนาม)

กลุ่มภาษาไต[កែប្រែ]

• กลุ่มภาษาไตเหนือ
  • ภาษาแสก (ลาว)
  • ภาษาเย (Yay) (ไทย)
  • ภาษาจ้วงเหนือ (จีน)
  • ภาษาปูยี (Buyi) (จีน)
  • Tai Mène (ลาว)
  • E (จีน)
• กลุ่มภาษาไตกลาง
  • ภาษาจ้วงใต้ (จีน)
  • ภาษาม่านเชาลาน (เวียดนาม)
  • ภาษานุง (เวียดนาม)
  • ภาษาต่าย (Tho) (เวียดนาม)
  • ภาษาซึนลาว (Ts'ün-Lao) (เวียดนาม)
  • ภาษานาง (เวียดนาม)
• กลุ่มภาษาไตตะวันตกเฉียงใต้
  • ภาษาไทหย่า (จีน)
  • ภาษาพูโก (ลาว)
  • ภาษาปาดี (จีน)
  • ภาษาไทตรันห์ (เวียดนาม)
  • ภาษาต่ายสาพา (Tày Sa Pa) (เวียดนาม)
  • ภาษาไทโหลง (ไทหลวง) (ลาว)
  • ภาษาไตฮ้องจีน (จีน)
  • ภาษาตุรุง (อินเดีย)
  • ภาษายอง (ไทย)
  • ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
  • กลุ่มภาษาไตกลาง-ตะวันออก
    • กลุ่มภาษาเชียงแสน
      • ภาษาไทดำ (เวียดนาม)
      • ภาษาไทยถิ่นเหนือ (ภาษาล้านนา, ภาษาไทยวน) (ไทย, ลาว)
      • ภาษาพวน (ไทย)
      • ภาษาไทโซ่ง (ไทย)
      • ภาษาไทย (ไทย)
      • ภาษาไทฮ่างตง (เวียดนาม)
      • ภาษาไทขาว (ภาษาไทด่อน) (เวียดนาม)
      • ภาษาไทแดง (ภาษาไทโด) (เวียดนาม)
      • ภาษาต่ายตั๊ก (เวียดนาม)
      • ภาษาตูลาว (เวียดนาม)
    • กลุ่มภาษาลาว-ผู้ไท
      • ภาษาลาว (ลาว)
      • ภาษาญ้อ (ไทย)
      • ภาษาผู้ไท (ไทย)
      • ภาษาอีสาน (ภาษาไทยถิ่นอีสาน) (ไทย, ลาว)
    • กลุ่มภาษาไตตะวันตกเฉียงเหนือ (พายัพ)
      • ภาษาอาหม (รัฐอัสสัม - ภาษาอัสสัมซึ่งเป็นภาษาที่ชาวอาหมใช้ในปัจจุบัน จัดอยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน)
      • ภาษาอ่ายตน (รัฐอัสสัม)
      • ภาษาลื้อ (ภาษาไทลื้อ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
      • ภาษาคำตี่ (รัฐอัสสัม, พม่า)
      • ภาษาเขิน (พม่า)
      • ภาษาคำยัง (รัฐอัสสัม)
      • ภาษาพ่าเก (รัฐอัสสัม)
      • ภาษาไทใหญ่ (ภาษาฉาน) (พม่า)
      • ภาษาไทไต้คง (ภาษาไทเหนือ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)

กลุ่มภาษาคำ-สุย[កែប្រែ]

• กลุ่มภาษาลักเกีย-เบียว (จีนแผ่นดินใหญ่)
  • ภาษาลักเกีย (Lakkia)
  • ภาษาเบียว
• ภาษาคำ-สุย (จีนแผ่นดินใหญ่)
  • ภาษาอ้ายจาม (Ai-Cham)
  • Cao Miao
  • ภาษาต้งเหนือ (Northern Dong)
  • ภาษาต้งใต้ (Southern Dong)
  • ภาษาคัง (Kang)
  • Mak
  • ภาษามู่หลาม (Mulam)
  • ภาษาเมาหนาน (Maonan)
  • ภาษาสุย (Sui)
  • T’en

อ้างอิง[កែប្រែ]

• Edmondson, J.A. and D.B. Solnit eds. 1997. Comparative Kadai: the Tai branch. Dallas: Summer Institute of Linguistics and the University of Texas at Arlington.
• Ostapirat, Weera. 2005. "Kra-Dai and Austronesian: Notes on phonological correspondences and vocabulary distribution", pp. 107–131 in Sagart, Laurent, Blench, Roger & Sanchez-Mazas, Alicia (eds.), The Peopling of East Asia: Putting Together Archaeology, Linguistics and Genetics. London/New York: Routledge-Curzon.
• Roger Blench (PDF format)
• Ethnologue report Retrieved 3 August 2005.
• ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์กรมหาชน). นิทรรศการถาวร กลุ่มชาติพันธุ์ และโบราณคดี (ชั้น 5)

ទំព័រគំរូ:ตระกูลภาษามีคนพูดมาก 10 อันดับ ទំព័រគំរូ:ภาษาไทกะได